Na heel wat kilometers te hebben afgelegd (+/- 12.000), hier weer even een verslag van onze reis! Het is ons uiteindelijk toch gelukt om goedkoop vervoer te regelen van Perth naar Cairns. Gelukkig maar, want we waren bijna in staat om te gaan liften. 26 mei vertrokken we voor slechts 1 dollar per dag met een relocation campervan vanuit Perth. Kon niet beter dus! De camper moest binnen 2 weken worden afgeleverd in Cairns, dus we moesten elke dag vele uren in ons huis op vier wielen doorbrengen, maar we hadden nog wel tijd om onderweg af en toe te stoppen om wat moois te zien. Zo hebben we onderweg vanaf het strand en met onze voeten in het water dolfijnen zien zwemmen vanaf nog geen halve meter afstand en hebben we talloze verbazingwekkend mooie stranden, mooie landschappen en mooie zonsondergangen en zonsopgangen gezien. We hebben ook een van de meest indrukwekkende kloven ter wereld mogen bewonderen, maar de weg er naartoe en er weer vandaan was een disaster. Ik had in een boek gelezen dat het een goed begaanbare weg was en in het begin was het ook nog wel te doen, maar we begonnen ons toch een beetje zorgen te maken toen we alleen maar grote 4WD´s tegenkwamen. Een beetje zorgen veranderde in heel veel zorgen toen het nog 110 km naar de gewone weg was, de weg steeds slechter werd (vol met stenen, kuilen en plassen water) en er no way back was. Na 4 uur in een shakende auto te hebben gezeten, hopende dat niet een van de banden het zou begeven en hopende dat het dashboard niet uit elkaar zou vallen, kwamen we aan bij de gewone weg. Wat was dat een opluchting! Gelukkig heeft onze auto het overleefd en petje af voor de rijkunsten van Unit, die de volgende dag spierpijn had in haar armen door het krampachtig vasthouden van het stuur. Well done babe!
Aangekomen in Darwin, hebben we onze oude vriend Hopper opgezocht om 3 nachten bij hem te verblijven. Hadden inmiddels al een paar dagen niet gedoucht, niet op normale wc’s gezeten en onze bottoms deden zeer van al het zitten, dus we waren wel toe aan een paar dagen bijkomen. Eerste avond zijn we op stap geweest, en de avond erna hebben we heerlijk mogen genieten van Hopper’s kookkunsten. De volgende dag was het tijd voor zwemmen met krokodillen! Dit was een cadeautje van Hopper (alvast voor Unit haar verjaardag), en ik mocht mee! Aangekomen bij het reptile centre, zagen we echt enorme krokodillen, dus we hielden ons hart vast toen we de grote glazen kooi inklommen en naar beneden werden getakeld in het water, waar de krokodillen zich bevonden. Er werd ons verteld dat we veel lawaai moesten maken om de krokodillen in beweging te krijgen, dus we hebben de longen uit ons lijf geschreeuwd en met onze vuisten tegen het glas aan geslagen. Helaas draaide slecht 1 krokodil zich om en deed zijn bek open, de rest leek ons niet zo interessant te vinden. Achteraf kregen we te horen dat de grote krokodil (de grootste ter wereld in gevangenschap) ons (of beter gezegd de kooi) wel had aangevallen als we met water hadden gespat. “Hadden jullie dat niet even van tevoren kunnen zeggen?! Dat verstaan wij niet onder lawaai maken hoor”. Dat was dus een beetje een teleurstelling. Ik heb daarna ook nog een python om m’n nek gehad (mensen die mij goed kennen weten dat ik niet de grootste fan ben van slangen). Voelde me oppermachtig en slangen doen me tegenwoordig niet zoveel meer J. Met Unit en haar fobie voor spinnen gaat het ook beter, ook al stond ze wel op het punt van hysterisch worden toen er een enorm grote, harige spin op haar schouder wou kruipen 
De volgende dag was het weer tijd om verder te rijden. Konden Darwin helaas niet verlaten zonder een boete op zak (Unit haar eerste boete ooit!). Je gelooft het niet, maar het was voor ‘parking in the wrong direction’. Hoe verzinnen ze het?! Maar goed, we hebben de campervan netjes op tijd kunnen inleveren in Cairns en konden meteen de dag erna ons ander campertje ophalen, die we al hadden geregeld toen we nog in NL waren. Hebben aan de oostkust ook al heel wat moois gezien, waaronder het national park Cape Tribulation, waar je als je wilt naakt (want niemand die je ziet) kunt genieten van de hemelsbrede witte zandstranden. Nadeel is wel dat je bijna nergens kunt zwemmen, vanwege de gevaarlijke zoutwaterkrokodillen. Kwallen zijn er niet veel in de winter, maar bij elk strand vind je standaard een fles azijn voor ’t geval je gebeten wordt. Uiteraard hebben we ook gedoken in het mooiste reef van de wereld, het great barrier reef. Was echt ontzettend mooi en we hebben zelfs een haai gezien van 2 meter. Een kleintje dus, maar wel indrukwekkend. Het boottochtje terug was wat minder. Unit moest namelijk overgeven doordat ze niet onbeleefd wilde zijn door mij niet aan te kijken terwijl ik tegen haar praatte, waardoor ze niet meer naar de horizon kon kijken. Arme ju, achteraf had ze beter “onbeleefd” kunnen zijn.
Hebben ook een uitstapje naar Magnetic Island gemaakt, waar we o.a. hebben paardgereden voor Unit haar verjaardag. Unit is nog bijna van haar paard gevallen van het lachen toen we in draf gingen, omdat ik natuurlijk niet goed had op gelet tijdens de introductie en niet wist dat je tijdens draf constant een beetje moest gaan staan en weer zitten. Dit had als gevolg dat ik tijdens draf als een malloot op het paard zat te stuiteren en Unit had het voorrecht dat ze op dat moment achter me reed. Gelukkig (jammer voor Unit) kreeg ik op een gegeven moment het ritme wel te pakken. Hebben ook nog met de paarden gezwommen en Unit heeft haar acrobatische kunsten vertoond door een backflip te doen vanaf de kont van het paard. Verder hebben we op het eiland een rondtoer gekregen van een local en we mochten zelfs met 100 km/uur een ritje maken achter op zijn jetski!
Momenteel zijn we in Airlie beach, de gateway naar de Whitsunday Islands, die o.a. decor zijn geweest voor de film Fool’s gold. Hebben gisteren met nog 70 anderen de eilanden verkend met een zeilboot. Was ontzettend prachtig en het eten aan boord was heerlijk! Hebben ons helemaal klem gegeten, want het eten was gratis en we leven al weken op kale rijst en noodles, dus dan moet je het er natuurlijk wel van nemen (don’t worry, we slikken elke dag vitaminepillen). Waren uiteindelijk wel blij toen we weer aan wal waren, want het was behoorlijk koukleumen op de boot. Daar kwam nog bij dat Unit barefoot terug naar de camping moest, omdat iemand haar oude witte havaianas wel zo mooi vond, dat diegene besloot ze mee naar huis te nemen. De bastards!
Nog ruim 2 weken en dan zit onze reis door Australië er al weer op en dan scheiden onze wegen L. De tijd vliegt echt voorbij! Het leven in een campertje bevalt ons erg goed, en we kunnen het nog steeds goed met elkaar vinden, ook al zitten we als het ware 24/7 op elkaars lip. Thanks Unit, voor het nog steeds uithouden met mij en m’n eigenaardigheden. Heb de tijd van m’n leven hier down under en dat is mede dankzij jou!
Binnenkort onze laatste blog!
Nog foto's? PAELLA XXX.